مقدمه: سوگیری توجه به تصاویر بدنی می تواند با نارضایتی از تصویر همراه گردد و باتوجه به نقش تسهیل کننده ورزش بر سلامت بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش فعالیت بدنی در سوگیری توجه به تصاویر تیپ بدنی و نارضایتی از تصویر بدنی در بانوان می باشد. روش: طرح پژوهش حاضر به روش علّی مقایسه ای و همبستگی انجام گرفت. بدین منظور در 130 بانو شرکت کننده در فعالیت های ورزشی (65 نفر) و بدون مشارکت ورزشی (65 نفر که با گروه فعال همگن گردیده بودند) سوگیری توجه و نارضایتی از تصویر بدنی مورد بررسی قرار گرفت. آزمایه دات پروب برای بررسی سوگیری توجه و پرسشنامه چندبعدی خود بدن برای بررسی نارضایتی از تصویر بدنی مورد استفاده قرار گرفت. برای بررسی ارتباط بین نمرات حاصل از سوگیری توجه و نارضایتی از تصویر بدنی از ضریب همبستگی پیرسون و برای بررسی نقش فعالیت بدنی و برای مقایسه این متغیرها در دو گروه فعال و غیرفعال آزمون تی مستقل استفاده شد. یافته ها: بررسی نتایج نشان داد که سوگیری توجه به تصاویر تیپ بدنی با نارضایتی از تصویربدنی به صورت مستقیم و معنادار بوده و تفاوت معناداری در نارضایتی از تصویر بدنی و سوگیری توجه دو گروه وجود دارد به طوری که افراد فعال نارضایتی از تصویر بدنی کمتری نسبت به دیگر گروه داشتند و ارزیابی بهتر بدن و تصویر بدنی مثبت تر اجزای بدن در گروه فعال می باشد. نتیجه گیری: به نظر می رسد معیارهای غیر واقعی زیبایی و تناسب اندام و انتظارات افراد از بدن خود و دیگران با داشتن فعالیت ورزشی و بدنی مناسب می تواند تغییر یابد.

پژوهش حاضر با هدف پیش بینی نارضایتی از تصویر بدنی دانشجویان دختر بر اساس ابعاد شخصیت با واسطه گری فعالیت و مقایسه های مبتنی بر ظاهر در اینستاگرام انجام شده است. این مطالعه به لحاظ روش، در زمره ی پژوهش های همبستگی قرار می گیرد. نمونه پژوهش شامل 301 دانشجوی دختر از بین دانشجویان سال سوم و چهارم دانشگاه های کازرون است که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شده و به پرسشنامه های نگرانی درباره تصویر بدنی، فرم کوتاه پرسشنامه شخصیت، پرسشنامه میزان فعالیت در اینستاگرام و پرسشنامه محقق ساخته ی مقایسه های مبتنی بر ظاهر پاسخ دادند. برای تحلیل داده ها از مدل سازی معادلات ساختاری با استفاده از نرم افزار Amos22 استفاده شده است. یافته ها نشان داد که از میان پنج عامل بزرگ شخصیت، تنها روان رنجورخویی است که می تواند به صورت مستقیم و غیرمستقیم، با واسطه سطح فعالیت در اینستاگرام و مقایسه های مبتنی بر ظاهر، نارضایتی از تصویر بدنی دانشجویان دختر را پیش بینی کند. بدین ترتیب می توان گفت که روان رنجورخویی دختران دانشجو ضمن افزایش مستقیم نارضایتی آن ها نسبت به تصویر بدنی، با افزایش فعالیتشان در اینستاگرام و در نتیجه، افزایش مقایسه های مبتنی بر ظاهر، میزان نارضایتی آن ها از تصویر بدنی را بالا می برد. این یافته، با توجه به اقبال وسیع جامعه جوان ایرانی به اینستاگرام در سال های گذشته، بایستی مورد توجه خانواده ها، دست اندرکاران آموزش کشور و نیز فعالان حوزه زنان قرار گیرد.

هدف: مقایسه اثربخشی گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد و گروه درمانی شناختی-رفتاری بر نارضایتی از تصویر بدنی و حساسیت بین فردی زنان دارای نارضایتی از تصویر بدنی بود. روش: پژوهش از نوع آزمایشی و طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل همراه با پیگیری 3 ماهه بود. جامعه آماری شامل زنان مراجعه کننده ی 23-38 ساله ی دارای نارضایتی از تصویر بدنی در سال 95-1396 به مراکز سلامت شهرداری تهران بود. از طریق نمونه گیری خوشه ای بر اساس پهنه بندی شهرداری تهران پنج منطقه انتخاب و از هر منطقه چهارخانه سلامت به تصادف انتخاب شد، بدین طریق 453 نفر از مجموع 20 خانه ی سلامت حجم نمونه را تشکیل دادند، که با توجه به نمرات برش در پرسشنامه ها، ملاک های ورود و خروج، درنهایت تعداد 45 زن انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش عبارت از پرسشنامه های خرده مقیاس حساسیت بین فردی (SCL-90R)، (Dragutes and others1984 )، روابط چندبعدی بدن-خود، (Cash, 1997) بود. گروه های آزمایشی 12 جلسه، 90 دقیقه ای(هفته ای یک جلسه) تحت گروه درمانی شناختی رفتاری و گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد قرار گرفتند. یافته ها: یافته های تجزیه وتحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بنفرونی نشان داد الف) گروه درمانی شناختی-رفتاری و گروه درمانی مبتنی بر پذیرش و تعهد به طور مشابه سبب بهبود رضایت از تصویر بدن گردیدند ب) گروه درمانی شناختی-رفتاری به طور معناداری سبب کاهش حساسیت بین فردی در پس آزمون شد اما این تأثیر در پیگیری سه ماهه پایدار نماند. لذا این روش های مداخله در بهبود مشکلات روان شناختی این گروه از افراد مؤثر می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

اختلال خوردن به عنوان رفتارها و نگرشهای نادرست خوردن اطلاق می شود که به صورت یک زنجیره اختلال در غذا خوردن تعریف می شود. نقش متغیرهای روان شناختی مثبت و منفی در بروز اختلالات خوردن از سوی محققان حوزه سلامت عمومی مورد توجه جدی قرار گرفته است. هدف این مطالعه ارایه مدل مفهومی و آزمون آن برای رفتارهای خوردن بر اساس شفقت به خود، کمال گرایی و نارضایتی بدنی بود.برای این منظور طی یک پژوهش توصیفی 245 نفر از دانشجویان دختر دانشگاه بوعلی سینا همدان به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و از نظر شفقت به خود، رفتارهای اختلال خوردن، نارضایتی بدنی و کمال گرایی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج بررسی روابط متغیرها با استفاده از مدل معادلات ساختاری نشان داد متغیر شفقت به خود، با کمال گرایی و نارضایتی بدنی ارتباط مستقیم دارد و با رفتارهای خوردن از طریق کمال گرایی و نارضایتی بدنی ارتباط غیرمستقیم دارد. کمال گرایی به طور مستقیم با نارضایتی بدنی و رفتارهای خوردن ارتباط مستقیم و از طریق نارضایتی بدنی با رفتارهای خوردن ارتباط غیرمستقیم دارد. نارضایتی بدنی نیز با رفتارهای خوردن ارتباط مستقیم دارد. به طور کلی می توان گفت در شفقت به خود اهداف و استانداردها در سطح مورد انتظار هستند و از ایده آل و کامل بودن اجتناب می شود بدین ترتیب با کمال گرایی و نارضایتی بدنی همبستگی منفی دارد و می تواند با تاثیر گذاشتن بر این متغیرها باعث کاهش میزان کمال گرایی و نارضایتی شده و از این طریق در کاهش تمایل به رفتارهای اختلال خوردن نقش مهمی داشته باشد.

هدف از انجام این پژوهش، بررسی نارضایتی بدنی و سلامت روانی پرورش اندام کاران مرد حرفه ای و غیر حرفه ای بوده است. به همین منظور تعداد 97 نفر (46 حرفه ای و 51 غیر حرفه ای) از پرورش اندام کاران (دامنه سنی 21 تا 34 سال) سطح شهر تهران بطور تصادفی انتخاب شده و پرسشنامه سلامت عمومی روان و نارضایتی بدن را تکمیل کرده اند. نتایج حاکی از آن بود که از نظر خرده مقیاس های علائم جسمانی، اضطراب و افسردگی، بین دو گروه تفاوت معناداری وجود ندارد، در حالی که در بعد کارکرد عملکرد اجتماعی، عملکرد پرورش اندام کاران غیر حرفه ای بطور معناداری (p=0.001) بهتر بود. میانگین شاخص توده بدنی، و شاخص توده بدنی مطلوب در دو گروه برابر نبود. میزان نارضایتی از وزن بدنی و نارضایتی از فرم بدنی در دو گروه برابر نبوده و جهت این اختلاف ها در دو گروه همسو بود. به طور کلی به دلیل وجود تفاوت در میان شاخص توده بدنی و شاخص توده بدنی مطلوب، نارضایتی از وضعیت بدنی در میان هر دو گروه حرفه ای و غیرحرفه ای وجود داشت.

هدف این پژوهش، بررسی شاخص های روان سنجی پرسش نامه ای نگرانی درباره تصویر بدنی و آزمون مدلی در زمینه ارتباط شاخص توده بدنی، نارضایتی از تصویر بدنی و عزت نفس بود. بدین منظور، 209 نفر از دانش آموزان دختر دبیرستان های شیراز، به شیوه نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند و به پرسش نامه های نگرانی درباره تصویر بدنی و حرمت خود روزنبرگ پاسخ دادند. اعتبار پرسش نامه نگرانی، درباره تصویر بدنی به دو شیوه دو نیمه سازی و همسانی درونی بررسی گردید که به ترتیب ضرایب اعتبار 0.66 و 0.84 حاصل شد. برای مطالعه روایی پرسش نامه مزبور از روش روایی سازه (تحلیل عوامل و همبستگی خرده آزمون های این پرسش نامه) استفاده شد. نتیجه تحلیل عوامل، با استفاده از روش چرخشی ابلیک و بر اساس آزمون اسکری، بیانگر وجود دو عامل نارضایتی از بدن و تداخل درباره عملکرد اجتماعی در این پرسش نامه بود که در مجموع 39.88 درصد از واریانس کل آزمون را تبیین می نمودند. ضرایب همبستگی این عوامل با کل آزمون به ترتیب 0.87 و 0.82 بود و ضریب همبستگی این دو عامل با هم نیز 0.45 به دست آمد. در بخش آزمون مدل نیز، هریک از مسیرهای موجود در مدل به شیوه تحلیل مورد مسیر مورد بررسی قرار گرفتند که تنها مسیر نارضایتی از تصویر بدنی به عزت نفس معنادار بوده، در مدل باقی ماند و بقیه مسیرها از مدل حذف شدند. در مجموع، نتایج پژوهش، اعتبار و روایی مطلوب فرم فارسی پرسش نامه، نگرانی درباره تصویر بدنی را تایید می کند و بیانگر این است که به آسانی می توان از این ابزار در موقعیت های بالینی و پژوهشی برای بررسی نگرشی فرد نسبت به ظاهر خود استفاده کرد. اما با توجه به یافته ها، مدل ارایه شده در این پژوهش مورد تایید قرار نگرفت.